1)افزایش مخارج دولت از طریق درآمدهای نفتی. این روش هزینه و درد زیادی در کوتاه مدت ندارد و مسکن هم هست. ولی مشکل رکود را بصورت پایدار و مطمئن حل نمی‌کند. به نظر می‌رسد دولت کم و بیش همین راه را دنبال می‌کند ولی نتیجه‌بخش بودن این روش به قیمت نفت وابسته است. ضمن آنکه خطر بیماری هلندی و وابستگی شدید و یک سویه اقتصاد ملی و همچنین رشد حبابی بخش مسکن را در پی دارد.

2)افزایش مخارج دولت از طریق بدهی دولت به بانک مرکزی. این روش مشکل رکود را بصورت پایدار و مطمئن حل نمی‌کند و خطر جهش‌های قیمتی و بی‌ثباتی در بازار دارائی‌ها را با خود به همراه دارد، چونکه منجر به افزایش وزن پول بیرونی در ساختار نقدینگی شده و تورم را شدید‌تر می‌کند و بازار دارائی‌های فیزیکی را با تکانه‌های شدید قیمتی مواجه می‌سازد. بنابراین این روش، پرهزینه و کم بازده و خطرناک است.

3)افزایش پایه پولی از طریق اعطای خطوط اعتباری بانک مرکزی به نظام بانکی و به تبع آن کاهش نرخ سود بانکی. در این روش هزینه اشتباهات گذشته را کل مردم می‌دهند و درد زیادی ندارد چون هزینه‌اش در کل جامعه توزیع می‌شود. اما نتیجه‌بخشی‌ آن احتمالی است و اگر هم نتیجه داد مشکل را بصورت پایدار و مطمئن حل نمی‌کند. ضمن آنکه با تورم و رشد احتمالی ولی اندک همراه خواهد بود(روش پرهزینه و کم بازده).

4)خروج بانک‌های مشکل‌دار از چرخه اقتصاد و به تبع آن کاهش نرخ سود بانکی. در این روش هزینه اشتباهات گذشته را سپرده‌گذاران و سهامداران این بانکها می‌دهند و درد زیادی دارد و ممکن است جامعه را وحشت‌زده کرده و پیامدهای اجتماعی داشته باشد. اما کمک زیادی به حل مشکل رکود فعلی می‌کند.

5)افزایش کشش عرضه کل اقتصاد(بهبود فضای کسب و کار). این راهبرد، مشکل رکود را بصورت پایدار و مطمئن و اصولی حل می‌کند. اهمیت این راه‌حل از آن جهت است که رونق تولید علاوه بر نرخ سود بانکی، تابع عوامل مهمتر دیگری نیز هست. کینز اقتصاددان شاخص قرن بیستم و طبیب رکود بزرگ این قرن، معتقد است سود مورد انتظار و اطمینانی که تولیدگران به روند تحولات اقتصادی در آینده دارند عنصری تعیین‌کننده در تصمیمات سرمایه‌گذاری است و عواملی چون امنیت سرمایه‌گذاری، ثبات یا پیش‌بینی‌پذیر بودن محیط اقتصاد کلان و آرامش فضای سیاسی و اجتماعی، تاثیر غیر قابل انکار و مهمی بر این انتظار و اطمینان دارد. این عوامل با کاهش نرخ سود بانکی قابل رفع نیستند. بنابراین تحرک بخشی به اقتصاد کشور، بیش و پیش از هر چیزی نیازمند بهبود فضای کسب‌ و‌کار است.

6)ترکیبی از راه‌حل‌های بالا. این روش تمرکز سیاستگذار را می‌گیرد و ممکن است هزینه‌ همه راه‌حل‌ها پرداخت شود ولی هیچ نتیجه‌ای حاصل نشود.

به نظر می‌رسد بهتر است راه حل پنجم، انتخاب راهبردی و اصلی باشد ولی راه‌حل‌های سوم و چهارم هم بصورت مکمل و بصورت پروژه‌ای مورد استفاده قرار گیرد. با پیاده ‌شدن سیاست 5، راه‌حل‌های 3 و 4 نیز اثربخش‌تر شده و با هزینه بسیار کمتری قابلیت اجرا خواهد داشت. راه‌حل‌های اول و دوم بایستی کنار گذاشته شود.

منبع : پرویز خسروشاهیگزینه‌های پیش‌رو برای عبور از رکود
برچسب ها : رکود ,بصورت ,افزایش ,مشکل ,اقتصاد ,راه‌حل‌های ,مشکل رکود ,بصورت پایدار ,اشتباهات گذشته ,هزینه اشتباهات ,بانک مرکزی ,هزینه اشتباهات گذشته